Ejder Meyvesi

Ejder meyvesi ya da pitaya, çöl kaktüslerinden farklı olarak tropik kökenli, ağaçlara tutunarak büyüyen bir kaktüstür. Çeşitler meyve eti rengi, diken, soğuk dayanımı ve kendine verimlilik bakımından ayrılır. Tek bitkiyle meyve hedefleniyorsa çeşidin kendi poleniyle ürün verip vermediği öğrenilmelidir.

Çelik ve dikim

Sağlıklı, olgun bir gövde parçasını kestikten sonra yara yüzeyini gölgede kurutup geçirgen ortama dikin. Köklenene kadar toprağı suya boğmayın. Tohumdan üretim mümkündür, ancak meyveye yatması daha uzun sürer ve ana bitkinin özelliklerini aynen taşımayabilir.

Kalıcı destek

Gövde uzadıkça ağırlaşır ve üstten sarkarak çiçek oluşturur. Çürümeyen sağlam bir direk ile üst çerçeveyi dikimde kurun; ince salon bitkisi çubuğu yetişkin yükünü taşımaz. Gövdeleri kesmeyen geniş bağlarla yönlendirin. Don, soğuk rüzgâr ve uzun süreli aşırı sıcak genç dokuyu zedeleyebilir.

Işık ve su

Güçlü ışık gerekir, fakat gölgede yetişmiş gövdeler birden yakıcı güneşe çıkarılırsa yanar. Kademeli alıştırın. Kök ortamı hızla süzülmeli; aktif büyümede üst katman kurudukça derin sulanmalıdır. “Kaktüs” diye aylarca susuz bırakmak çiçek ve meyve gelişimini durdurabilir, sürekli ıslaklık ise kök çürütür.

Gece çiçeği ve hasat

Büyük çiçekler çoğunlukla gece açar. Uyumlu tozlayıcı yoksa aynı gece farklı bir çeşitten polenle elle tozlama gerekebilir. Meyve çeşidine özgü tam kabuk rengini aldığında, pulları açılıp hafifçe esnediğinde hasada yaklaşır. Toplandıktan sonra belirgin biçimde tatlanmadığı için çok erken kesmeyin.