Muz

Muz ağaç değil, yaprak kınlarının oluşturduğu yalancı gövdeye sahip iri bir otsu bitkidir. Meyve verebilmesi için uzun, sıcak ve don olmayan bir gelişme dönemi gerekir. Türkiye’de açık alan üretimi en çok korunaklı Akdeniz kıyılarında mümkündür; daha serin bölgelerde büyük saksı veya sera gerekir. Süs muzlarının hepsi yenilebilir ve kaliteli meyve oluşturmaz.

Yer ve dikim materyali

Güneşli, kuvvetli rüzgârdan korunmuş ve sıcak bir yer seçin. Geniş yapraklar rüzgârda parçalanabilir, soğuk ise gövde ve yaprakları zedeler. Suyu tutan fakat fazlasını uzaklaştıran, organik maddesi iyi toprak uygundur. Hastalık belirtisi olmayan köklü yavru veya doku kültürü fidanı kullanın; meyveden çıkan tohum, yenilen çeşitlerde ana bitkinin aynısını vermez.

Su ve besleme

Muzun büyük yaprakları sıcak havada çok su kaybeder. Toprağı eşit nemli tutun, fakat kök çevresinde su göllenmesine izin vermeyin. Malç nemi korur; yalancı gövdeye dayanmamalıdır. Hızlı büyüyen bitki düzenli besine ihtiyaç duyar, ancak miktarı saksı hacmi, toprak ve ürün etiketine göre ayarlayın. Tuz birikimi ve aşırı gübre kökleri yakabilir.

Yavru ve salkım yönetimi

Ana bitkinin çevresinde çok sayıda yavru bırakmak su ve besin rekabeti oluşturur. Meyve veren gövde, onu izleyecek güçlü bir yavru ve gerekirse daha küçük bir yedek bırakıp diğerlerini azaltmak düzenli üretimi kolaylaştırır. Ağır salkımı desteklemek gerekebilir. Don riski olan yerde kök bölgesini koruyun; saksıyı içeri alırken yaprak biti ve akar kontrolü yapın.

Hasat ve yenileme

Salkımdaki meyvelerin köşeleri dolup daha yuvarlak görünmeye başladığında, çeşide uygun gelişme tamamlanmıştır. Ticari yetiştiricilikte meyve çoğunlukla yeşilken kesilir ve kontrollü olgunlaştırılır. Evde bir deneme parmağının renklenmesini izleyebilirsiniz. Her yalancı gövde yalnız bir kez meyve verir; hasattan sonra dipten kesilir ve seçilen yavru onun yerini alır.